Jeżyny, pajęczyny
puszczają z niechęcią
w cień, gdzie wznoszą się buków nubijskie nagości
o ramionach wzniesionych. Na ich wniebowzięciu
bransolety słoneczne skuwa pilny dzięcioł.
(Buki) M. Pawlikowska - Jasnorzewska

UŻYTKOWANIE LASU

Od zarania cywilizacji las był dla człowieka źródłem różnego rodzaju użytków, które służyły mu do budowy schronienia, ogrzania, ubrania, pożywienia i obrony. Wzrost zaludnienia, rozwój rolnictwa a potem przemysłu doprowadził do wytrzebienia lasów na znacznych obszarach. Proces ten szczególnie mocno dotknął m.in. terenów leśnych nadzorowanych dziś przez Regionalną Dyrekcję Lasów Państwowych w Łodzi.
Koniecznością stało się takie ograniczenie użytkowania lasu, a zwłaszcza pozyskania drewna, aby zapewnić jego ciągłość. Od ponad 100 lat gospodarka leśna w Polsce opiera się na planach urządzania lasu, które określają, ile drewna i z których drzewostanów można pozyskać oraz jaką powierzchnię niezwłocznie odnowić.

Zgodnie z aktualną wiedzą użytkowanie lasu obejmuje nie tylko pozyskanie drewna, użytków ubocznych czy łowieckich, ale przede wszystkim wykorzystywanie jego tzw. funkcji pozaprodukcyjnych, decydujących o środowisku naturalnym człowieka. Przykładem może być tutaj udział lasów w globalnym ograniczaniu nadmiaru dwutlenku węgla w atosferze. Walorów tych nie potrafimy jeszcze przeliczyć na pieniądze, ale wiadomo już, że ich znaczenie jest nieporównanie większe od dotychczas osiąganych korzyści.

Preferencje w użytkowaniu lasu zmieniały się na przestrzeni czasu. Aktualnie leśnicy posługują się następującym podziałem:

• użytkowanie główne, czli pozyskanie drewna
• użytkowanie uboczne, czyli pozyskanie runa leśnego, owoców nasion itp.
• użytkowanie łowieckie
• pozostałe rodzaje użytkowania (np. pasiecznictwo, kopaliny itp. oraz cała gama tzw. funkcji pozaprodukcyjnych lasu)